Ingezonden: Is gratis geld het juiste middel? Een interne strijd over het Compensatieprotest

Vandaag om 13:00 is het compensatieprotest op het Museumplein in Amsterdam. Als student stond ik, zo vond ik, volledig om mijn recht om me te laten horen over de toch wel minimale compensatie, met als doel deze te verhogen. Met deze insteek trommelde ik enkele vrienden op om naar het protest te gaan. Niet omdat ik zelf geen studiefinanciering gekregen heb – ik kon gebruik maken van de oude basisbeurs – maar om wat te zeggen voor hen die niets gekregen hebben. Naarmate het protest dichterbij kwam, begon het echter bij mij te kriebelen. Er leeft een strijd over het Compensatieprotest in mij.

Ingezonden: Is gratis geld het juiste middel? Een interne strijd over het Compensatieprotest

Corona, de autogordel en Sisyphus: een essay 

Als ik in een auto stap, doe ik mijn gordel om. Een aard van risicomijding, net zoals een airbag. Een stap om de dood en letsel te vermijden. In principe zou men in nog veel extremere mate risico’s kunnen mijden. Denk aan de veel stevigere achtbaanbeugels, een ‘luchtpak’, of een helm (eventueel met doorzichtige gezichtsbedekking, zoals motorrijders). Gewoonweg voor extra bescherming! Men kan ook gladweg níet in de auto stappen. Dat doen wij echter niet. De gordel en de er recenter bijgekomen (nog) niet wettelijke verplichte airbag blijken voor de massa een genoeg aan risicomijding. De gevolgen van dien worden geaccepteerd. 

Corona, de autogordel en Sisyphus: een essay 

Schaduwonderwijs belicht; is het een schaduwprobleem?

Nederland staat op een t-splitsing als het gaat om de privatisering van de bijles in het onderwijs. Bedrijven die bijles aanbieden schieten namelijk als paddenstoeltjes uit de grond. In 2007 waren er nog maar 5.000 bijlesbedrijven, maar vorig jaar kende ons land al 14.000 bedrijven die kinderen na schooltijd bijspijkeren. Is die privatisering van bijles een probleem, of gaan we voorbij aan de essentie ervan? Ik sprak erover met natuurkundedocent Wouter Jansen aan het Vrijzinnig Christelijk Lyceum. 

Schaduwonderwijs belicht; is het een schaduwprobleem?

Zou de minister van defensie een oud-generaal moeten zijn?

Was het pispoten, blind met dartpijltjes gooien of toch een potje koehandel? De koppeling tussen de nieuwe ministers en hun posten lijken bij Rutte IV haast willekeurig. Hugo de Jonge wordt minister van wonen met als voornaamste ervaring dat hij in een huis woont. Kasja Ollongren wordt een minister van defensie die, ondanks haar studie buitenlandse betrekkingen, toch vooral overkomt als iemand die daar is neergezet omdat ze het een leuk onderwerp vond waar ze graag meer over wilde weten. 

Zou de minister van defensie een oud-generaal moeten zijn?

Column: Sodom en Gomorra

Het drugsbeleid van Nederland is schizofreen. Aan de ene kant happy de peppy en ogenschijnlijk tolerant, aan de andere een halve narcostaat waar amper grip op te krijgen is. Bijbelse toorn hoeft Nederland gelukkig niet te verwachten, ofschoon dit van de kansel en in de telegraaf. gepredikt wordt. Desalniettemin moet ik onze conservatieve vrienden op één punt gelijk geven: De tolerante houding van onze progressieve vrienden richting drugsgebruik is moreel verwerpelijk en hypocriet.

Column: Sodom en Gomorra

Recensie: De houdgreep houdt aandacht vast, maar is qua lengte meer een potje armpjedrukken

De media kan niet mét rechtspopulistische partijen leven, maar ook niet zonder. Dat lijkt tenminste de strekking te zijn uit De Houdgreep: de haat-liefdeverhouding tussen de media en populistisch rechts, van journalisten Anet Bleich en Natascha van Weezel. Deze schrijvers slash redacteuren voor de Volkskrant en het Parool zijn gevraagd door het bestuur van Nieuwspoort en de Commissie Democratie en Debat inzicht in dit vraagstuk te verschaffen. Dat lukt best goed, al is het dunne boek niet veel meer dan de som van haar delen.

Recensie: De houdgreep houdt aandacht vast, maar is qua lengte meer een potje armpjedrukken

Slagers, advocaten, en compensatie voor het leenstelsel

Lieve Matthijs,

Al jaren geniet ik van je ongezouten, weldoordachte meningen. Maar we zijn het traditiegetrouw niet met elkaar eens. In je column van 21 december zei je dat het streven van jongeren- en studentenorganisaties naar het afschaffen van het leenstelsel plus een compensatie neerkomt op het onrechtvaardig nastreven van ons eigenbelang. Goed georganiseerd en bovenal ongegeneerd zouden wij, de elite van de toekomst, de collectieve middelen willen aangrijpen die wij niet nodig hebben. Hoewel ik de noodkreten-retoriek van sommigen van onze politieke vrienden ook te kort door de linkerbocht vindt, gaat jouw kritiek in mijn ogen weer te kort door de rechterbocht. De gulden middenweg is een fatsoenlijke compensatie voor ordinaire bezuinigingen op onderwijs en studenten.

Slagers, advocaten, en compensatie voor het leenstelsel

Patiëntenselectie voorkomen? Aan de poort van het ziekenhuis gebeurt het al lang

Code zwart is al langere tijd een schrikbeeld voor de overheid. In tijden dat de ziekenhuizen langzaam voller stromen, terwijl de IC-capaciteit is gedaald, laait de mogelijkheid op dat men moet gaan kiezen wie wel en geen zorg mogen ontvangen. Dit rampzalige scenario willen we terecht koste wat het kost voorkomen.

Patiëntenselectie voorkomen? Aan de poort van het ziekenhuis gebeurt het al lang

Column: Naakt eigenbelang

Het was natuurlijk allemaal niet genoeg. Een schande zelfs! Een klap in het gezicht. Superlatieven kwamen tekort voor het brede gremia van studentenvakbonden en jongerenorganisaties. Kijk, extra geld vind ik ook leuk, maar in de woorden van Elsschot: ‘’Tussen droom en daad staan wetten in de weg, en praktische bezwaren’’. Ofschoon het schrijven van Elsschot moord als onderwerp heeft, weerstaat de strofe uit Het Huwelijk de tand des tijds uitstekend als allegorie voor de politiek realiteit, zoals ook Hans van Mierlo herkende toen hij het citeerde.

Column: Naakt eigenbelang