Nederlandse ontwikkelingssamenwerking moet doorontwikkeld worden, ook bij een naderende recessie

Nederlandse ontwikkelingssamenwerking (OS). Het lijkt veel in absolute aantallen (4,76 miljard inclusief verwante zaken als noodhulp), maar weinig als percentage van het BNP (0.61%). Het lijkt dan weer veel als blijkt dat alleen irritant eerzame Scandinavische landen beter scoren, en het lijkt dan weer weinig als je bedenkt dat het volgens de Europese norm eigenlijk 0.7% moet zijn. 4,76 miljard blijkt net genoeg om ons kapitalistische schuldgevoel af te kopen, maar niet genoeg om structurele verandering teweeg te brengen -in ieder geval in de ogen van cynici die het dan maar beter vinden om de hele tent op te doeken.

Nederlandse ontwikkelingssamenwerking moet doorontwikkeld worden, ook bij een naderende recessie

Wat is er aan de hand met mijn vaderland? De vergeten burgeroorlog in Ethiopië

Acht maanden. Zo oud was ik toen ik uit Addis Abeba naar het koude maar o zo mooie Nederland kwam. Ik was trots en dankbaar mij vanaf 2003 officieel Nederlander te mogen noemen. Zoals je begrijpt houd ik de gebeurtenissen in mijn vaderland op de voet in de gaten. Het doet mij pijn dat het land waar ik zielsveel van hou en het levenslicht heb gezien opnieuw in een kritieke toestand verkeerd. Helaas is de kans groot dat jij nog niks of geringe informatie tot je heeft gekregen over deze situatie. Daarom voel ik de morele plicht om je mee te nemen in de huidige situatie van mijn geliefde vaderland. 

Wat is er aan de hand met mijn vaderland? De vergeten burgeroorlog in Ethiopië

Tokyo 2021: De Olympische Politieke Spelen

In 2019 schreef Dave Zirin de profetische woorden: “De mainstream media zullen zeggen: Tokyo heeft de olympische spelen in haar vizier. Het omgekeerde is waar: de olympische spelen hebben Tokyo in hun vizier. Tokyo is het doel.” Zirin  dankt zijn faam aan de stelling dat sport en politiek veel meer verweven zijn dan wij denken. Sport wordt vaak gebruikt voor politieke doelstellingen en in het geval van de Olympische Spelen is dit niet anders. Dit artikel licht uit waarom Tokyo tot doel is verworden, welke politieke afwegingen belangrijk zijn voor Japan in de organisatie van de spelen en ten slotte stelt DEMO de vraag: als sport zo politiek geworden is, moet de Nederlandse politiek zich dan niet meer gaan uitspreken tegen de politieke motieven? 

Tokyo 2021: De Olympische Politieke Spelen

Leven en liefhebben in vrijheid. LHBTI(+)-rechten in Nederland en Europa

Op 1 april van dit jaar is het zover: twintig jaar openstelling van het huwelijk voor koppels van het gelijke geslacht. Nederland was in 2001 koploper op dit vlak in Europa en ver daarbuiten. Nog steeds werkt de Nederlandse politiek aan de emancipatie van LHBTI-personen. Zo nam de Tweede Kamer afgelopen zomer een motie aan die seksuele gerichtheid (en handicap) toevoegt aan de non-discriminatiegronden van ons eerste grondwetsartikel. Ondertussen kunnen lhbti-activisten zich niet overal verblijden over overwinningen. Rusland kent al een tijd de wet tegen ‘homopropaganda’, Polen pocht met ‘lhbti-vrije zones’ en in Hongarije verliezen mensen hun rechten op adoptie en genderregistratie. Ook in West-Europa zijn er bewegingen die ‘het traditionele gezin’ willen beschermen. Dit artikel kijkt na 20 jaar openstelling van het huwelijk naar de huidige situatie in Europa en Nederland.

Leven en liefhebben in vrijheid. LHBTI(+)-rechten in Nederland en Europa

CDU’s zoektocht naar een nieuwe leider

Tijdens de eerste verkiezingen na een crisis heeft de regeringsleider van een land vaak een groot voordeel. De kiezers willen zekerheid in onzekere tijden en stemmen graag op de zittende leider. De VVD is zich hier goed van bewust. De gedoodverfde opvolger (Dijkhoff) wordt aan de kant gezet en Nederland kan zich opmaken voor nóg een kabinet Rutte. De Christlich Demokratische Union Deutschslands (CDU) kijkt waarschijnlijk met een jaloerse blik naar het volgende rondje Rutte. Angela Merkel wil niet nog een termijn bondskanselier zijn, maar een opvolger van hetzelfde kaliber lijkt voor de partij bijna niet te vinden; de een wil niet en de ander is te licht bevonden. De vraag voor het CDU zal dan ook zijn: wie kan en wil Merkel opvolgen als bondskanselierskandidaat in 2021?  

CDU’s zoektocht naar een nieuwe leider

Recensie: The Churchill Factor

Churchill door de ogen van de Brexitpremier

Winston Churchill is 75 jaar na zijn dood uitgegroeid tot een idool voor een groot aantal huidige wereldleiders, een kapstok voor ideeën van over het hele politieke spectrum en een magneet voor quotes en anekdotes. De mythe is zo groot geworden, dat de invalshoek van historici en journalisten steeds vaker is om de zin van de onzin te scheiden. Boris Johnson deed in 2014 -op dat moment burgemeester van Londen- een poging de mythe juist in stand te houden in The Churchill Factor. Met het oog op Johnsons premierschap en de Brexit lijkt er een extra dimensie aan het boek toegevoegd, wat uitgeverij Rainbow zich ongetwijfeld ook realiseerde toen ze het boek recent opnieuw in het Nederlands uitgaven als pocketeditie. The Churchill Factor is nog steeds goed, maar herinnert tegelijkertijd aan het feit dat geschiedenis constant in beweging is, en op veel verschillende manieren te lezen blijkt.

Recensie: The Churchill Factor

Ontwikkelingen van een oude wereldmacht

Op 10 december 2020 bracht de AIVD naar buiten dat twee Russische diplomaten tot persona non grata waren verklaard. Ze worden ervan verdacht een spionagenetwerk op te zetten in de Nederlandse hightech-sector. Specifiek zou deze kennis Rusland helpen in de vooruitgang op de gebieden van kunstmatige intelligentie, nanotechnologie en halfgeleiders. In 2018 werden Russische spionnen ook al betrapt bij het hacken van de OPCW  (Organisation for the Prohibition of Chemical Weapons) in Den Haag . Ongewenste (militaire) inmenging in Oost-Europese landen zoals Oekraïne en Georgië en de moorden op leden van de Russische oppositie hebben Vladimir Poetins Rusland berucht gemaakt in het Westen. Zijn Rusland en Europa voorbestemd om vijandig jegens elkaar te blijven, óf dwingt de opkomst van Aziatische grootmachten China en India tot reconciliatie tussen Rusland en de rest van het Europese continent? Rusland zou wel eens een beslissende rol kunnen spelen in de ‘’Nieuwe Koude Oorlog’’ tussen China en het Westen. 

Ontwikkelingen van een oude wereldmacht

Een nieuwe zijderoute voor een hernieuwde Chinese hegemonie?

Als er één land niet mag ontbreken in onze themamaand ‘wereldmachten’, dan is het China. Geen land won meer aan economische en geopolitieke macht dan China in de afgelopen dertig jaar. Het ‘communistische’ China toonde zichzelf de laatste jaren zelfs de belangrijkste voorvechter van globalisering. Terwijl de Verenigde Staten zich onder Trump uit allerlei verdragen terugtrokken, koos China onder president Xi Jinping voor internationale samenwerking. China levert onder andere de meeste troepen aan de vredesmissies van de VN, ratificeerde de klimaatverdragen van Parijs in 2015 en lanceerde in 2013 het Belt and Road Initiative (BRI). Het BRI – beter bekend als ‘de nieuwe zijderoute’ – is een hyperambitieus infrastructuurproject om handelsroutes te ontwikkelen tussen China, Centraal-Azië, (Oost-)Europa en Afrika. Door in meer dan 70 landen te investeren in havens, spoorlijnen, wegen, steden en bedrijven wil China Eurazië ontwikkelen. Het richt zich hierbij vooral op de gebieden in Oost-Europa, Centraal-Azië, Oost-Afrika en het Midden-Oosten.

Een nieuwe zijderoute voor een hernieuwde Chinese hegemonie?

In gesprek met twee verliezers van het conflict in Nagorno-Karabach

Haat, populisme, regionale grootmachten en ontheming. Het conflict tussen Armenië en Azerbeidzjan over de Nagorno Karabach regio is onlangs weer opgelaaid en heeft binnen anderhalve maand de situatie op zijn kop gezet. Armenië werd volledig overlopen door Azerbeidzjan en de gebieden die Armenië dertig jaar geleden veroverde om de etnisch-Armeense Nagorno-Karabach regio te bevrijden zijn weer in Azerbeidzjaanse handen. Wij gingen op zoek naar Armeense en Azerbeidzjaanse jongeren om te praten over het conflict. Waarom laaien deze gevechten toch steeds weer op? En waarom lijkt er maar geen vrede te komen? Onze zoektocht leverde een portret op van twee van de verliezers van dit conflict: een Armeense Nederlander die meer dan twintig vrienden verloor tijdens gevechten van twee maanden geleden, en een inwoner van Nagorno Karabach die de regio door de gevechten heeft moeten ontvluchten. 

In gesprek met twee verliezers van het conflict in Nagorno-Karabach