Demonstreren: iets voor de JD, of toch nuance?

Het zomerreces is weer voorbij! We hebben een lange komkommertijd achter de rug, het werk in de Tweede Kamer lag grotendeels stil en we konden lekker op vakantie. Toch hebben actievoerders veel van zich laten horen afgelopen zomer. ‘Koffiedrinkers’, Unmute Us, het Woonprotest… Het kwam allemaal voorbij. Maar waarom? Wat bereiken we met activisme en wat moeten de Jonge Democraten daarmee?

Demonstreren: iets voor de JD, of toch nuance?

Democratie: Opportunisten, lobbyisten en partijpolitiek?

Wat wil ik niet terug na corona?

Deze vraag veronderstelt dat er dingen zijn die nu niet goed zijn, maar vooral dat we een keuze hebben in het veranderen daarvan. En in theorie klopt dat natuurlijk wel, in theorie kunnen we alles veranderen en het roer radicaal omgooien. In principe kunnen we ervoor kiezen om klimaatverandering een halt toe te roepen, om de oorlog tegen de natuur te staken en de groeiende ongelijkheid te beteugelen. In theorie kunnen we veel, maar in de praktijk laten we de laatste decennia bar weinig zien. 

Democratie: Opportunisten, lobbyisten en partijpolitiek?

Corona bestrijden is zilver, klimaat bestrijden is goud

Vraag je niet af wat er anders moet na corona, maar wat er anders moet na vandaag! Wij, wereldburgers zijn door de club van Rome al in 1968 gewaarschuwd voor de klimaatproblemen van de toekomst. Als ik dan ook terugkijk naar mijn geboortejaar 1990, overheerst bij mij onbegrip, boosheid en machteloosheid. Want in die 30 jaar die ik kan terugkijken is er niet tot nauwelijks iets aan klimaatverandering gedaan. Om maar te zwijgen over de daarvoorliggende 28 jaar! De wereldwijde biodiversiteit is alleen maar verder afgenomen, droge plekken op de wereld zijn alleen maar droger geworden en natte plekken alleen maar natter.

Corona bestrijden is zilver, klimaat bestrijden is goud

Tijd voor de Toekomst

Meer dan een jaar zitten we nu in de coronacrisis, het nieuwe normaal is alweer gewoon geworden. Dat was anders in het voorjaar van 2020, de pandemie overviel ons met angst voor een onbekend virus. Het zorgeloze normale leven was opeens verdreven door een anderhalvemetermaatschappij met weinig contact, mondkapjes en Zoom-meetings. De grote leegte van de eerste lockdown werd voor mij, en vele anderen, een soort existentieel probleem: wat heeft de studie nog voor zin zonder contact met medestudenten of heb ik wel een echte baan als ik alle dagen thuis zit te werken? Door het niets werden we veroordeeld tot de vrijheid, had Sartre kunnen zeggen. Het doet me denken aan de vraag die ik altijd stelde tijdens het interviewen van eerstejaarsstudenten voor mijn studievereniging: wat is de zin van het menselijk Zijn? De vraag was ludiek bedoeld maar de antwoorden waren vaak serieus: ‘de wereld beter achterlaten,’ was vaak het antwoord. Altijd dacht ik dan, doen we dat ook werkelijk en doet de politiek dit ook? Het is een onderwerp waar de politiek, de Jonge Democraten en D66 in het bijzonder, na de pandemie ook over na moeten denken. Laten we de wereld wel beter achter voor toekomstige generaties? Zijn we wel goede voorouders? 

Tijd voor de Toekomst

Stelling van de Stichting: Tijd voor een Europese WW-uitkering.

Hoort bij een Europese interne markt één gezamenlijke werkloosheidsuitkering? De ‘sociale EU-top’ in Porto van afgelopen mei wakkerde de interesse voor dit onderwerp aan. Naast het vrije verkeer van personen, goederen, diensten en kapitaal zou één Europese ww-uitkering niet eens zo gek lijken. Zeker niet in het licht van de corona-steunpakketen en de discussies over de Europese transferunie. Hoe denken de JD’ers hierover?

Stelling van de Stichting: Tijd voor een Europese WW-uitkering.

De blaffer aan banden

Een politiehond bijt een verwarde man in de winkel van een Rotterdams benzinestation. In dezelfde stad ziet een andere man door zijn open autoruit een hond naar binnenspringen, op commando van de geleider. De hond voelt zich bedreigd, en bijt ook deze man. Nog eentje: een Haagse jongen die, bij terugkeer van een feestje, wel dertien keer gebeten wordt door een politiehond. Zelfs wanneer hij al onder controle is en op de grond ligt.

De blaffer aan banden

“Het gaat om het spel, niet om de knikkers”

De winnaar van de Jan-Willem Bertenstrofee vorig jaar was Jasper van den Hof. Zijn nominatie tijdens het septembercongres in Utrecht overviel hem en hij had al helemaal niet verwacht de ereprijs ook daadwerkelijk te winnen. Door alle verschillende petten die hij door de jaren heen binnen de Jonge Democraten heeft gehad, heeft hij veranderingen zien komen en gaan – en weer zien terugkomen. Hij bepleit dat dit niet erg is en wijst op de scholende rol die de JD vervult. De Vrienden van de JD (VJD) spraken met de uittredend winnaar en vroegen hem wie volgens hem de favorieten zijn van dit jaar.

“Het gaat om het spel, niet om de knikkers”